Στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, η θρυλική Μέριλ Στριπ μοιράστηκε ιστορίες από τα παρασκήνια της ταινίας «Οι Γέφυρες της Κομητείας του Μάντισον », μιας από τις πιο αγαπημένες ταινίες του Κλιντ Ίστγουντ, την οποία γύρισαν μαζί το 1995. Θυμήθηκε τη συνεργασία της με τον καταξιωμένο σκηνοθέτη, λέγοντας: «Ήταν απίστευτο να δουλεύω με τον Κλιντ. Τον θυμάμαι να θύμωσε μόνο μία φορά – όταν κάποια μέλη του συνεργείου μιλούσαν πολύ δυνατά. Φώναξε και όλο το σετ έμεινε άναυδο και σιωπηλό».
Θα ήταν η ιστορία ακόμα πιο δραματική αν κάποιος με πιο έντονη προσωπικότητα βρισκόταν στο πλατό; Δεν θα το μάθουμε ποτέ—γιατί, καλώς ή κακώς, η Σοφία Λόρεν δεν ήταν εκεί.
Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης το 2007, κατά την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ Sophia: Yesterday, Today, Tomorrow , η εμβληματική Ιταλίδα ηθοποιός έκανε μια εκπληκτική παραδοχή: «Ομολογώ – μισούσα τη Μέριλ Στριπ», είπε. «Πώς θα μπορούσε να υποδυθεί μια Ιταλίδα; Αυτός ο ρόλος θα έπρεπε να ήταν δικός μου».
Η απουσία της Λόρεν δεν εμπόδισε την ταινία «Οι Γέφυρες της Κομητείας Μάντισον» να γίνει μια από τις πιο ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Παρά το γεγονός ότι αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα βραβεία Όσκαρ (έλαβε μόνο μία υποψηφιότητα – για τη Στριπ ως Α’ Γυναικείου Ρόλου), η ταινία αφηγείται μια αξέχαστη ιστορία αγάπης.
Η ταινία ακολουθεί τον Ρόμπερτ Κίνκεϊντ, έναν φωτογράφο του National Geographic (τον οποίο υποδύεται ο Ίστγουντ), ο οποίος φτάνει στο Γουίντερσετ της Αϊόβα για να φωτογραφίσει τις σκεπαστές γέφυρες. Χαμένος, σταματάει στο σπίτι της Φραντσέσκα (Μέριλ Στριπ), μιας γυναίκας ιταλικής καταγωγής, μητέρας δύο παιδιών και φαινομενικά ευτυχισμένης παντρεμένης. Αλλά όταν η οικογένειά της φεύγει από την πόλη για λίγες μέρες, εκείνη ανοίγει διστακτικά την πόρτα -και την καρδιά της- στον ξένο.
Και οι δύο πρωταγωνιστικές ερμηνείες προσφέρουν εκπληκτικές ερμηνείες, αλλά η ερμηνεία της Στριπ είναι ιδιαίτερα μαγευτική. Από το θρίλερ δράσης The River Wild (1994), ανέλαβε αυτόν τον βαθιά συναισθηματικό ρόλο, αποτυπώνοντας τους νευρικούς τρόπους, την ιταλική προφορά και τον διστακτικό αλλά παθιασμένο έρωτα της Φραντσέσκα. Η ερμηνεία της ήταν τόσο δυνατή που κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ – αν και η Σούζαν Σαράντον τελικά κέρδισε για το Dead Man Walking (1995).
Εν τω μεταξύ, ο Ίστγουντ μαλάκωσε τη συνηθισμένη του περσόνα του σκληρού άντρα, αγκαλιάζοντας την τρυφερότητα και την ευαλωτότητα – κάτι που είχε εξερευνήσει στο παρελθόν στο Breezy (1973), αν και η ταινία αυτή σημείωσε εισπρακτική αποτυχία. Αντίθετα, το The Bridges of Madison County σημείωσε τεράστια επιτυχία, ακολουθούμενο αργότερα από το Cry Macho (2021), ένα άλλο βαθιά συναισθηματικό έργο στη φιλμογραφία του Ίστγουντ.
Θα είχε αλλάξει η Σοφία Λόρεν την κληρονομιά της ταινίας αν είχε υποδυθεί τη Φραντσέσκα; Δεν θα το μάθουμε ποτέ—αλλά η αξέχαστη ερμηνεία της Μέριλ Στριπ εδραίωσε τη θέση της στην κινηματογραφική ιστορία.
