Ένα πρωί, ενώ πήγαινε με το ποδήλατο στην πόλη, ένας άντρας συνάντησε μια τραυματισμένη αλεπού που κείτονταν ακίνητη στην άκρη του δρόμου. Το ζώο είχε μόλις χτυπηθεί από αυτοκίνητο, τρέμοντας και μόλις που είχε τις αισθήσεις του. Ο άντρας σταμάτησε, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε να κάνει πολλά, αλλά επέλεξε να καθίσει δίπλα στην αλεπού, προσφέροντας ζεστασιά και ήρεμη παρηγοριά στις τελευταίες της στιγμές. Καθώς χάιδευε απαλά το κεφάλι της, η αναπνοή της αλεπούς επιβραδύνθηκε και είδε τον τελευταίο της χτύπο της καρδιάς.
Αργότερα την ίδια μέρα, ωθούμενος από ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, ο άντρας επέστρεψε για να μετακινήσει το σώμα της αλεπούς — μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Σοκαρισμένος αλλά αποφασισμένος, έσπευσε να ζητήσει ιατρική βοήθεια από την αλεπού. Το εύθραυστο ζώο μεταφέρθηκε αμέσως σε κτηνίατρο, προσφέροντας μια ξαφνική λάμψη ελπίδας σε μια ιστορία που φαινόταν τελειωμένη.
Δυστυχώς, τα τραύματα ήταν πολύ σοβαρά. Η αλεπού είχε πολλαπλά κατάγματα και εσωτερικές βλάβες που δεν μπορούσαν να επιδιορθωθούν. Ο κτηνίατρος πήρε τη δύσκολη απόφαση να κοιμίσει το ζώο ήρεμα. Ο άντρας, αναλογιζόμενος την εμπειρία, είπε ότι έμαθε πολλά από εκείνη τη συγκινητική μέρα και δεν θα δίσταζε να βοηθήσει ξανά. Η ιστορία του χρησιμεύει ως μια ισχυρή υπενθύμιση ότι ακόμη και οι σύντομες στιγμές συμπόνιας μπορούν να αφήσουν ένα διαρκές αντίκτυπο.
