Ο Γιώργος Καραμίχος ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που δεν χρειάζονται θόρυβο για να ξεχωρίσουν. Πολυτάλαντος, ανήσυχος και χαμηλών τόνων, έχει διαγράψει μια πορεία που εκτείνεται στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, πάντα με κοινό παρονομαστή την ουσία και την αλήθεια της ερμηνείας. Σε μια εξομολογητική συζήτηση, μιλά για την Τέχνη, τη δημιουργική διαδικασία, τον χρόνο, αλλά και για τις ερωτήσεις που τον φέρνουν σε αμηχανία.
Παρότι έχει δοκιμαστεί σε όλα τα μέσα, ο ίδιος παραδέχεται ότι νιώθει πιο κοντά στον κινηματογράφο και στην κάμερα. Εκεί, όπως λέει, υπάρχει η δυνατότητα να διεισδύσεις βαθύτερα στις λεπτομέρειες ενός ψυχισμού. Η κάμερα μπορεί να συλλάβει το ανεπαίσθητο, ένα μικρό πετάρισμα του βλεφάρου, μια σκέψη που περνά φευγαλέα από το βλέμμα. Στο γύρισμα, όμως, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο ηθοποιός οφείλει να έχει προετοιμάσει διαφορετικές εσωτερικές διαδρομές και να ελπίζει ότι ο σκηνοθέτης θα επιλέξει τη σωστή οπτική γωνία για να αποδώσει αυτό που πραγματικά αισθάνεται ο χαρακτήρας.
Το θέατρο, από την άλλη, το παρομοιάζει με μαραθώνιο. Είναι μια εμπειρία που απαιτεί αντοχή, πειθαρχία και βαθιά σύνδεση με τον εαυτό σου. Εκεί μπορείς να ανακαλύψεις τον ρυθμό της ανάσας σου πολύ αργά, ίσως στο «τριακοστό χιλιόμετρο», όταν πια έχεις ξεπεράσει τα όριά σου. Η δέσμευση είναι πολύ μεγαλύτερη χρονικά, αλλά και συναισθηματικά. Στη σημερινή φάση της ζωής του, τον ενδιαφέρουν όλο και περισσότερο οι πειραματικές δουλειές, εκείνες που εμπεριέχουν ρίσκο και αβεβαιότητα. Θέλει να δοκιμάζει, να αμφισβητεί τις βεβαιότητές του και να μη βολεύεται σε εύκολες επιλογές.
Παρά τη συνεχή δραστηριότητά του, ο Γιώργος Καραμίχος δίνει μεγάλη σημασία στον ελεύθερο χρόνο. Όπως εξηγεί, ειδικά στην Ελλάδα υπάρχει η τάση, όταν κάποιος δείχνει ότι «τρέχει», να εξαντλείται μέχρι τελικής πτώσεως. Ο ίδιος έχει μάθει να προστατεύει τον εαυτό του. Φροντίζει να δημιουργεί μεγάλα κενά, εβδομάδων ή ακόμα και μηνών, ώστε να αποφορτίζεται και να επιστρέφει στη δουλειά με καθαρό μυαλό και ψυχή. Αυτός ο χρόνος είναι αφιερωμένος στην οικογένειά του, στους ανθρώπους που αγαπά, αλλά και στη σιωπή. Τα ταξίδια, η εξερεύνηση άλλων κόσμων και τα βιβλία αποτελούν για εκείνον πηγές έμπνευσης και εσωτερικής ισορροπίας.
Μετά από τόσα χρόνια πορείας, υπάρχουν ερωτήσεις που εξακολουθούν να τον φέρνουν σε δύσκολη θέση. Μία από αυτές είναι αν αισθάνεται περήφανος για τη δουλειά του ή για όσα έχει καταφέρει. Είναι μια ερώτηση που, όπως λέει, δεν ξέρει πώς να απαντήσει. Όχι από έλλειψη αυτοεκτίμησης, αλλά επειδή δεν πιστεύει ότι η ευτυχία στη ζωή έρχεται απαραίτητα μέσα από την επιτυχία ή την αναγνώριση. Για εκείνον, η ευτυχία είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο εύθραυστο. Συνδέεται με τις στιγμές, τις σχέσεις, την εσωτερική γαλήνη και την αίσθηση ότι παραμένεις αληθινός απέναντι στον εαυτό σου.
Ο τρόπος που μιλά για την τέχνη και τη ζωή αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που δεν εγκλωβίζεται σε τίτλους και διακρίσεις. Αντιμετωπίζει την υποκριτική όχι ως μέσο αυτοπροβολής, αλλά ως έναν διαρκή διάλογο με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που παραμένει διαχρονικά ουσιαστικός: γιατί δεν βιάζεται, δεν θορυβεί και δεν προσπαθεί να πείσει. Απλώς συνεχίζει να αναζητά, να ρισκάρει και να δημιουργεί, με μια ειλικρίνεια που σπάνια συναντά κανείς.
