Η ιστορία πίσω από τη «Φιφίκα» δεν είναι απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Είναι μια διαδρομή γεμάτη συμπτώσεις, παρασκήνιο και εκείνες τις αόρατες κινήσεις της μοίρας που τελικά γράφουν ιστορία. Η Νέλλη Παππά, χρόνια μετά, θυμήθηκε πώς βρέθηκε να κρατά έναν ρόλο που δεν ξεκίνησε για εκείνη — και όμως κατέληξε να ταυτιστεί απόλυτα μαζί της.
Όταν ξεκινούσε η προετοιμασία για τον «Μπακαλόγατο», κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο διαχρονική θα γινόταν αυτή η κωμωδία. Στο πλευρό του αξεπέραστου Κώστα Χατζηχρήστου, ο χαρακτήρας της Φιφίκας έμελλε να κλέψει τις εντυπώσεις. Όμως αρχικά, ο ρόλος δεν είχε προορισμό τη Νέλλη Παππά. Προοριζόταν για τη Μάρθα Καραγιάννη, μια ηθοποιό με έντονη παρουσία και ήδη στενή συνεργασία με τον Χατζηχρήστο. Τα σχέδια, ωστόσο, άλλαξαν την τελευταία στιγμή. Οι λόγοι δεν αναλύθηκαν ποτέ δημόσια με λεπτομέρειες, όμως το αποτέλεσμα ήταν καθοριστικό: η πρόταση μεταφέρθηκε στη Νέλλη Παππά.
Εκείνη δεν περίμενε ότι αυτή η ευκαιρία θα καθόριζε την καριέρα της. Ήταν ήδη μια ηθοποιός με εμπειρία και παρουσία στο θέατρο, αλλά η «Φιφίκα» θα γινόταν κάτι περισσότερο από ένας ρόλος. Θα γινόταν ταυτότητα. Ο αδελφός του Χατζηχρήστου, που τη γνώριζε από παλαιότερη συνεργασία — καθώς είχε ντουμπλάρει τη σύζυγο του Κώστα Χατζηχρήστου, Καίτη Ντιριντάουα — είχε εκφράσει έντονα τη συμπάθειά του προς το πρόσωπό της. Η εκτίμησή του φαίνεται πως έπαιξε ρόλο στην τελική επιλογή.
Από τη στιγμή που μπήκε στα γυρίσματα, όλα κύλησαν με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Η χημεία της με τον Χατζηχρήστο ήταν άμεση, αυθεντική, γεμάτη ρυθμό και αμοιβαίο σεβασμό. Εκείνος, ήδη καταξιωμένος και αγαπημένος, τη στήριξε διακριτικά. Δεν υπήρξε ποτέ ανταγωνισμός, ούτε ίχνος αμηχανίας. Αντίθετα, υπήρχε μια αίσθηση προστασίας. Όπως έχει πει η ίδια, τη φερόταν σαν να ήταν παιδί του. Αυτή η σχέση δεν είχε τίποτα ρομαντικό· είχε όμως βαθιά ανθρώπινη ζεστασιά.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε σημεία που σήμερα προκαλούν νοσταλγία. Πολλές σκηνές γυρίστηκαν πίσω από τα στούντιο της Φίνου, στην οδό Χίου. Εκεί υπήρχε τότε ένα παλιό ουζερί, που αργότερα μετατράπηκε σε εστιατόριο. Η ατμόσφαιρα της περιοχής, οι μυρωδιές, οι φωνές των συνεργείων, τα φώτα που άναβαν και έσβηναν, δημιούργησαν ένα περιβάλλον σχεδόν θεατρικό. Άλλες σκηνές γυρίστηκαν σε στούντιο, όπου στήθηκε ο κόσμος του μπακάλικου με προσοχή στη λεπτομέρεια. Τα σκηνικά, τα κοστούμια, οι διάλογοι — όλα συνεργάστηκαν για να γεννηθεί μια κωμωδία που άντεξε στον χρόνο.
Η Νέλλη Παππά θυμάται τον Χατζηχρήστο ως έναν αληθινό τζέντλεμαν. Ήταν γενναιόδωρος, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά. Όταν ταξίδευαν στο Παρίσι, έπαιρνε την παρέα του για καφέ και κερνούσε με άνεση, σαν να ήθελε να μοιραστεί τη χαρά του με όλους. Είχε γύρω του θαυμαστές, γυναίκες που τον πλησίαζαν συνεχώς, όμως εκείνος διατηρούσε μια αξιοπρέπεια που εντυπωσίαζε. Ήξερε να ξεχωρίζει τα όρια, να προστατεύει τους συνεργάτες του και να κρατά το επίπεδο ψηλά.
Με τα χρόνια, η «Φιφίκα» έγινε κάτι σαν σκιά που ακολουθούσε τη Νέλλη Παππά παντού. Ο κόσμος τη σταματούσε στον δρόμο και τη φώναζε με το όνομα του ρόλου. Δεν ήταν ενοχλητικό. Ήταν συγκινητικό. Σήμαινε ότι ο χαρακτήρας είχε περάσει στις καρδιές των θεατών. Κάθε επανάληψη της ταινίας στην τηλεόραση έφερνε νέα κύματα αγάπης. Νεότερες γενιές γελούσαν με τα ίδια αστεία, ανακάλυπταν την ίδια αυθεντικότητα.
Η ίδια αναγνωρίζει πως η ζωή της θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροπή αν εκείνη η αρχική επιλογή δεν είχε αλλάξει. Αν ο ρόλος είχε μείνει στη Μάρθα Καραγιάννη, ίσως η ιστορία να είχε γραφτεί αλλιώς. Όμως η τέχνη συχνά λειτουργεί με απρόβλεπτους τρόπους. Μια απόφαση της τελευταίας στιγμής, μια πρόταση που αλλάζει χέρια, μια σύμπτωση — και ξαφνικά γεννιέται ένας θρύλος.
Σήμερα, η αφήγησή της δεν είναι γεμάτη πικρία ή θρίαμβο. Είναι γεμάτη ευγνωμοσύνη. Για τη συνεργασία, για τις στιγμές, για τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της με σεβασμό. Για το γεγονός ότι ένα «όχι» κάπου αλλού έγινε το δικό της «ναι». Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή υπενθύμιση: ότι πίσω από κάθε εμβληματικό ρόλο κρύβεται μια ιστορία που δεν φαίνεται στην οθόνη, αλλά ζει για πάντα στη μνήμη.
