Ο Γιώργος Πανουσόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, αφήνοντας πίσω του μια πλούσια και πολυδιάστατη καλλιτεχνική κληρονομιά που σημάδεψε τον ελληνικό κινηματογράφο και την οπτικοακουστική παραγωγή. Γεννημένος στην Αθήνα το 1942, ο Πανουσόπουλος από πολύ νωρίς έδειξε την κλίση του στην τέχνη της εικόνας, σπουδάζοντας κινηματογράφο και φωτογραφία στο εξωτερικό. Αρχικά εργάστηκε ως διευθυντής φωτογραφίας, πριν στραφεί ολοκληρωτικά στη σκηνοθεσία, και γρήγορα αναδείχθηκε σε έναν δημιουργό που συνδύαζε την ελληνική αισθητική με διεθνείς παραγωγές, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα σε γενιές κινηματογραφιστών και οπτικοακουστικών δημιουργών.
Η καριέρα του Πανουσόπουλου ήταν πολυδιάστατη και χαρακτηριζόταν από την πολυπλευρικότητα των ρόλων που αναλάμβανε σε κάθε έργο. Από τη συγγραφή σεναρίου και τη σκηνοθεσία μέχρι τη φωτογραφία και την παραγωγή, ο ίδιος υπήρξε πολλές φορές ολόκληρος κινηματογραφικός μηχανισμός, συνδυάζοντας τεχνική δεξιοτεχνία με δημιουργική ευαισθησία. Τα έργα του, από ταινίες μεγάλου μήκους μέχρι τηλεοπτικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ, προβλήθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ και αγαπήθηκαν από το ελληνικό κοινό, ενώ η φωτογραφία του στην ταινία «Άρχοντες» του Μανούσου Μανουσάκη του απέφερε διάκριση ειδικών επιτευγμάτων το 1977.
Η πορεία του στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ήταν συνεχής και αξιοσημείωτη. Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αφιέρωσε ειδικό πρόγραμμα στο έργο του, παρουσιάζοντας τις ταινίες «Ταξίδι του μέλιτος», «Οι απέναντι», «Μανία», «Μ’ αγαπάς;», «Ελεύθερη κατάδυση», καθώς και τηλεοπτικές παραγωγές όπως «Ταφεία», «Η γιορτή των προγόνων», «Millenium 2000» και «Η τελευταία δύση της χιλιετίας». Η δουλειά του ξεχώριζε για τη λεπτομέρεια, την ένταση των εικόνων και τη βαθιά σύνδεση με τον ανθρώπινο χαρακτήρα, στοιχεία που έκαναν το έργο του διαχρονικό και επίκαιρο.
Στην προσωπική του ζωή, ο Πανουσόπουλος ήταν σύζυγος της ηθοποιού Μπέτυς Λιβανού, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες. Η μία από αυτές, η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα της στον χώρο της υποκριτικής, συνεχίζοντας την οικογενειακή καλλιτεχνική παράδοση. Με την απώλειά του, ο ελληνικός κινηματογράφος χάνει έναν δημιουργό που με την τέχνη του όχι μόνο διασκέδασε και συγκίνησε, αλλά και άφησε ανεξίτηλο στίγμα στον πολιτισμό της χώρας.
