Μια από τις πιο πολυσυζητημένες και βαθιές σχέσεις του ελληνικού θεάματος φαίνεται πως έριξε τους τίτλους τέλους της με τον πιο απόλυτο και αμετάκλητο τρόπο. Η Κάτιανα Μπαλανίκα, η σπουδαία ηθοποιός με την αστείρευτη προσωπικότητα, μίλησε ανοιχτά για τον άνθρωπο που σημάδεψε την καλλιτεχνική και προσωπική της διαδρομή, τον Γιώργο Μαρίνο, και τα λόγια της προκάλεσαν αίσθηση. Σε μια εξομολόγηση που ξεχειλίζει από ειλικρίνεια, η αγαπημένη πρωταγωνίστρια ξεκαθάρισε το τοπίο γύρω από τον θρυλικό σόουμαν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει την πλήρη απομόνωση από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ήταν φορτισμένη, καθώς η Μπαλανίκα κλήθηκε να ανασύρει μνήμες από μια εποχή που οι δυο τους μεσουρανούσαν στη σκηνή. Ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, παραδέχτηκε με μια δόση νοσταλγίας αλλά και απόλυτης ψυχραιμίας. Ωστόσο, η συνέχεια της δήλωσής της ήταν εκείνη που πάγωσε τους πάντες: Αλλά τελείωσε. Δεν μου λείπει. Αυτές οι πέντε λέξεις αντήχησαν σαν οριστικό κλείσιμο μιας πόρτας που παρέμενε μισάνοιχτη στη φαντασία του κοινού για δεκαετίες. Η ηθοποιός εξήγησε πως ο κύκλος αυτός έκλεισε οργανικά και πως η σημερινή της πραγματικότητα δεν περιλαμβάνει την αναμονή ή την αναζήτηση αυτού του παρελθόντος.
Η εσωτερική της δύναμη να παραδεχτεί πως ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος δεν αποτελεί πια κομμάτι των αναγκών της, δείχνει μια γυναίκα που έχει συμφιλιωθεί πλήρως με τον χρόνο και τις επιλογές της. Η σκηνική τους συνύπαρξη είχε μια μοναδική υφή, μια χημεία που σπάνια συναντά κανείς, όμως η Κάτιανα Μπαλανίκα φαίνεται να έχει προχωρήσει σε μια νέα φάση αυτογνωσίας. Οι κοινωνικές αντιδράσεις μετά την προβολή των δηλώσεών της ήταν άμεσες, με πολλούς να θαυμάζουν την παρρησία της και άλλους να νιώθουν μια μελαγχολία για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής που συμβόλιζε αυτό το δίδυμο.
Η ίδια δεν θέλησε να δώσει συνέχεια σε δράματα ή υποθέσεις. Για εκείνη, ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει σε ένα χρυσό χρονοντούλαπο αναμνήσεων, αλλά η ζωή της συνεχίζεται με άλλες προτεραιότητες. Η σκηνή αυτής της αποστασιοποίησης είναι ίσως το πιο ειλικρινές μάθημα ζωής που θα μπορούσε να δώσει: πως ακόμα και οι πιο έντονοι δεσμοί μπορούν να ολοκληρωθούν χωρίς απαραίτητα να αφήνουν πίσω τους πικρία ή κενό, αλλά μια ήρεμη αποδοχή του τέλους. Η δήλωσή της Δεν μου λείπει είναι η απόδειξη πως η αληθινή ελευθερία έρχεται όταν σταματάς να κρατιέσαι από το χθες, όσο λαμπερό κι αν ήταν αυτό.
