Η είδηση για τον χαμό του Βασίλη Ρίζου σε ηλικία μόλις 48 ετών έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, βυθίζοντας στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο και την οικογένειά του. Ο γιος της αλησμόνητης Τζένης Φωτίου, μιας γυναίκας που σφράγισε με την παρουσία της μια ολόκληρη εποχή, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια ιστορία γεμάτη συγκίνηση που λίγοι γνώριζαν σε όλο της το βάθος. Η μοίρα στάθηκε σκληρή για έναν άνθρωπο που, παρά το βάρος του ονόματος που κουβαλούσε, επέλεξε να ζήσει μακριά από τα φώτα της υπερβολικής δημοσιότητας, αφοσιωμένος στους δικούς του ανθρώπους.
Η καρδιά της οικογένειας ράγισε όταν έγινε γνωστό ότι ο Βασίλης δεν ήταν μόνο ένας στοργικός γιος, αλλά και ένας πατέρας που λάτρευε το παιδί του. Ο γιος του, που αποτελούσε για εκείνον την απόλυτη προτεραιότητα και το στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, καλείται τώρα να διαχειριστεί την απώλεια ενός ανθρώπου που ήταν ο φάρος της ζωής του. Οι στιγμές που πέρασαν μαζί, οι συμβουλές και η αγάπη που του προσέφερε ο Βασίλης, αποτελούν πλέον την πολύτιμη κληρονομιά που θα συντροφεύει τον νεαρό σε κάθε του βήμα. Η ατμόσφαιρα στην κηδεία ήταν ηλεκτρισμένη, με τους παρευρισκόμενους να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους βλέποντας το νεαρό αγόρι να αποχαιρετά τον πατέρα του.
Η Τζένη Φωτίου, που λάτρευε τον γιο της, είχε πάντα μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Βασίλη, βλέποντας σε εκείνον τη συνέχεια της δικής της ψυχής. Η απώλειά του στα 48 του χρόνια φέρνει ξανά στην επιφάνεια μνήμες από το παρελθόν και πονά διπλά όσους έζησαν την οικογένεια από κοντά. Ο Βασίλης Ρίζος ήταν ένας άνθρωπος με σπάνιο ήθος, που κατάφερε να κρατήσει τις ισορροπίες σε ένα περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις. Η επαγγελματική του πορεία και η κοινωνική του παρουσία χαρακτηρίζονταν από μια διακριτικότητα που σπάνια συναντά κανείς σήμερα, γεγονός που έκανε τον σεβασμό των γύρω του ακόμα πιο βαθύ.
Στο σπίτι της οικογένειας, η σιωπή είναι πλέον εκκωφαντική. Οι φίλοι και οι συγγενείς μιλούν για έναν άνθρωπο που είχε πάντα ένα χαμόγελο και έναν καλό λόγο για όλους, παρά τις δικές του εσωτερικές μάχες. Η σχέση του με τον γιο του ήταν το λιμάνι του, το μέρος όπου ένιωθε πραγματικά ελεύθερος και ευτυχισμένος. Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό να σκέφτεται κανείς πώς κόπηκε το νήμα της ζωής ενός ανθρώπου στην πιο παραγωγική του ηλικία, αφήνοντας ημιτελή όνειρα και σχέδια για το μέλλον του παιδιού του που τόσο πολύ ήθελε να δει να μεγαλώνει.
Η κοινωνία παρακολουθεί με σφιγμένη την καρδιά το δράμα αυτής της οικογένειας, που χτυπήθηκε από τη μοίρα με τον πιο σκληρό τρόπο. Ο Βασίλης Ρίζος πέρασε στην αιωνιότητα, αλλά η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τα μάτια του γιου του και τις αναμνήσεις εκείνων που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να τον αγαπήσουν πραγματικά. Η απώλειά του υπενθυμίζει σε όλους μας πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη και πόσο σημαντικό είναι να τιμούμε τους ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους με την ευγένεια και την καλοσύνη τους.
