Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, η θρυλική σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, Ρίκα Διαλυνά, ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τη ζωή, τον θάνατο και την αίσθηση του τέλους που πλησιάζει. Η γυναίκα που κάποτε μάγεψε τα πλήθη με την απαράμιλλη ομορφιά και το ταλέντο της, σήμερα στέκεται με μια πρωτόγνωρη αξιοπρέπεια απέναντι στο χρόνο, εκφράζοντας σκέψεις που προκαλούν ρίγη συγκίνησης σε όσους την αγάπησαν μέσα από τη μεγάλη οθόνη.
Η ίδια, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που σπανίζει στον κόσμο της σόουμπιζ, δηλώνει πως νιώθει ότι ο κύκλος της έχει αρχίσει να κλείνει. Η ατάκα της ότι θα έπρεπε ήδη να έχει φύγει από τη ζωή δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης, αλλά μια βαθιά φιλοσοφημένη τοποθέτηση ενός ανθρώπου που έζησε τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό. Η Ρίκα Διαλυνά περιγράφει την καθημερινότητά της πλέον ως μια διαδικασία απολογισμού, όπου οι αναμνήσεις από τα μεγαλεία του παρελθόντος έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ηρεμία και τη μοναξιά του παρόντος.
Στις λέξεις της διακρίνεται μια μελαγχολία για τον κόσμο που αλλάζει και για τους αγαπημένους ανθρώπους που έχουν ήδη φύγει, αφήνοντάς την πίσω να θυμάται τις ένδοξες μέρες. Η ατμόσφαιρα γύρω από τη μεγάλη πρωταγωνίστρια είναι φορτισμένη, καθώς αναπολεί τις στιγμές που η Ελλάδα υποκλινόταν στη γοητεία της, ενώ τώρα η ίδια επιλέγει να αποτραβηχτεί από τα φώτα, προετοιμάζοντας τον εαυτό της για το μεγάλο ταξίδι. Η συναισθηματική της φόρτιση είναι έκδηλη όταν αναφέρεται στο γεγονός ότι αισθάνεται ξένη σε μια εποχή που δεν την αναγνωρίζει πια.
Παρά τη δόξα, τα πλούτη και τη διεθνή καριέρα, η Διαλυνά εστιάζει τώρα στην ουσία της ύπαρξης. Η εσωτερική της πάλη ανάμεσα στην επιθυμία για ζωή και την αποδοχή του μοιραίου δημιουργεί μια συγκλονιστική εικόνα. Οι αντιδράσεις του περιβάλλοντός της και των θαυμαστών της στο άκουσμα αυτών των δηλώσεων είναι γεμάτες δέος, καθώς κανείς δεν ήταν έτοιμος να ακούσει μια τέτοια παραδοχή από μια γυναίκα που υπήρξε το σύμβολο της ζωντάνιας. Η ίδια συνεχίζει να πορεύεται με το κεφάλι ψηλά, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη και μια υπενθύμιση ότι ακόμα και οι πιο λαμπροί αστέρες είναι θνητοί.
