Πέρασαν πέντε ολόκληροι μήνες από τη μέρα που η ζωή της Γεωργίας Σαμαρά άλλαξε για πάντα, βυθίζοντας την ίδια και την οικογένειά της σε έναν απύθμενο πόνο που δεν μπορεί να γιατρέψει ο χρόνος. Ο ξαφνικός θάνατος της αγαπημένης της κόρης, Λένας, ήταν ένα χτύπημα που κανείς δεν περίμενε και που άφησε πίσω του μόνο ερωτηματικά και μια αβάσταχτη θλίψη. Η Γεωργία Σαμαρά, μια γυναίκα που πάντα κρατούσε χαμηλούς τόνους, είχε αποσυρθεί από κάθε δημόσια δραστηριότητα, επιλέγοντας να βιώσει το πένθος της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κλεισμένη στον δικό της κόσμο των αναμνήσεων.
Πρόσφατα όμως, ο φωτογραφικός φακός την εντόπισε σε μια σπάνια δημόσια έξοδο, την πρώτη μετά το τραγικό συμβάν που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Η εικόνα της προκάλεσε ρίγη συγκίνησης σε όσους την αναγνώρισαν. Ντυμένη στα μαύρα, με το πρόσωπό της να καθρεφτίζει την οδύνη των τελευταίων μηνών, η Γεωργία Σαμαρά έδειχνε να προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της, παρά το γεγονός ότι η σκιά της απώλειας ήταν ολοφάνερη σε κάθε της κίνηση. Το βλέμμα της, χαμένο κάπου στο κενό, μαρτυρούσε πως η πληγή παραμένει ανοιχτή και πως ο δρόμος προς την αποδοχή είναι ακόμα πολύ μακρύς και δύσβατος.
Οι παρευρισκόμενοι στον χώρο παρατήρησαν την αξιοπρέπεια με την οποία η ίδια διαχειρίζεται το δράμα της. Παρά τη φόρτιση, η Γεωργία Σαμαρά δεν αρνήθηκε να ανταλλάξει λίγες κουβέντες με γνωστούς που την προσέγγισαν για να της εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, αν και ήταν φανερό πως η καρδιά της βρισκόταν αλλού. Η ατμόσφαιρα γύρω της ήταν γεμάτη σεβασμό, καθώς όλοι γνώριζαν το μέγεθος της καταστροφής που βιώνει μια μάνα όταν αναγκάζεται να αποχαιρετήσει το παιδί της τόσο πρόωρα και τόσο βίαια.
Αυτή η εμφάνιση αποτελεί το πρώτο βήμα σε μια νέα, σκληρή πραγματικότητα. Η Γεωργία Σαμαρά καλείται πλέον να μάθει να ζει με την απουσία της Λένας, βρίσκοντας τη δύναμη να συνεχίσει μέσα από τη μνήμη της κόρης της. Οι στιγμές που κατέγραψαν οι κάμερες είναι μια υπενθύμιση της ευθραυστότητας της ζωής και του μεγαλείου της μητρικής αγάπης που αντέχει ακόμα και όταν όλα γύρω της έχουν καταρρεύσει. Ο πόνος της δεν περιγράφεται με λόγια, όμως η παρουσία της εκεί ήταν μια δήλωση ζωής, έστω και μέσα από το πιο βαθύ σκοτάδι.
