Η ζωή του Ντέμη Νικολαΐδη φαίνεται πως έχει πάρει μια τροπή που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, καθώς η βαριά σκιά της απώλειας της Αλεξάνδρας συνεχίζει να καθορίζει την κάθε του ημέρα. Ο άνθρωπος που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας και των θριάμβων, πλέον μοιάζει να έχει επιλέξει έναν δρόμο εσωστρέφειας και μοναξιάς, μακριά από τα φώτα που άλλοτε τον ακολουθούσαν σε κάθε του βήμα. Οι πληροφορίες που έρχονται στο φως από το στενό του περιβάλλον περιγράφουν μια καθημερινότητα που δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά του ζωή, με τον ίδιο να έχει κλειστεί στον εαυτό του και να αρνείται πεισματικά να ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του σε νέες εμπειρίες.
Μετά τον θάνατο της Αλεξάνδρας, ο Ντέμης βυθίστηκε σε μια σιωπή που ανησυχεί τους δικούς του ανθρώπους. Η απουσία της γυναικείας παρουσίας από τη ζωή του δεν είναι μια τυχαία επιλογή, αλλά μια συνειδητή στάση απέναντι στον πόνο που βιώνει. Εκείνοι που τον γνωρίζουν καλά λένε πως η απώλεια αυτή άφησε ένα κενό που καμία άλλη γυναίκα δεν μπορεί να καλύψει, και έτσι ο ίδιος έχει αποφασίσει να πορευτεί μόνος, βρίσκοντας παρηγοριά στην απομόνωση. Η άρνησή του να προχωρήσει σε κάποια νέα σχέση δεν είναι απλώς μια φάση πένθους, αλλά μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση πως ο κύκλος αυτός έκλεισε οριστικά.
Οι ώρες του περνούν πλέον ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του και σε πολύ συγκεκριμένες δραστηριότητες που δεν απαιτούν κοινωνικές επαφές. Η εικόνα του ενός ανθρώπου που ήταν πάντα γεμάτος ενέργεια έχει δώσει τη θέση της σε μια πιο μελαγχολική φιγούρα, που αποφεύγει τα κοσμικά καλέσματα και τις δημόσιες εμφανίσεις. Οι φίλοι του προσπαθούν να τον πλησιάσουν, να τον βγάλουν από αυτό το ιδιότυπο «καβούκι», όμως εκείνος δείχνει να έχει βρει μια παράξενη ηρεμία στη θλίψη του.
Η ατμόσφαιρα γύρω από τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή είναι φορτισμένη με μια αξιοπρέπεια που συγκινεί. Δεν θέλει οίκτο, ούτε αναζητά τη συμπόνια κανενός. Η μάχη του είναι εσωτερική και ο τρόπος που διαχειρίζεται την απουσία της Αλεξάνδρας δείχνει το μέγεθος της αγάπης που τους έδενε. Η απόφαση να μείνει μακριά από το γυναικείο φύλο και να επικεντρωθεί στην εσωτερική του αναζήτηση είναι ίσως ο δικός του τρόπος να μείνει πιστός σε όσα έζησε. Η σιωπή του Ντέμη μιλάει πιο δυνατά από κάθε δήλωση, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η πραγματική οδύνη δεν χρειάζεται θεατές, μόνο χρόνο και έναν χώρο για να αναπνέει.
Ακόμα και οι πιο επίμονες προσπάθειες για να επιστρέψει στην κοινωνική δράση πέφτουν στο κενό. Για τον Ντέμη, ο κόσμος έξω φαίνεται πλέον ξένος και οι προτεραιότητές του έχουν αλλάξει ριζικά. Η μοναξιά του δεν είναι τιμωρία, αλλά ένα καταφύγιο όπου μπορεί να θυμάται και να τιμά το παρελθόν του με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο.
