Ο χρόνος κυλά αμίληκτος, όμως για κάποιες εμβληματικές προσωπικότητες της τέχνης, κάθε κεράκι στην τούρτα είναι και ένα παράσημο ζωής γεμάτο αναμνήσεις. Ο Βασίλης Καΐλας, το πρόσωπο που ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο με τη μελαγχολία και την αθωότητα του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, γιόρτασε πρόσφατα τα 73α γενέθλιά του. Το αγόρι που κάποτε έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να δακρύζει μέσα από τις σκοτεινές αίθουσες, είναι σήμερα ένας ώριμος άνδρας που κουβαλά στις πλάτες του μια σπάνια κληρονομιά, παραμένοντας ωστόσο ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας.
Η πορεία του ξεκίνησε σαν παραμύθι, όταν σε πολύ τρυφερή ηλικία ανακαλύφθηκε από τους μεγάλους σκηνοθέτες της εποχής. Ο Βασίλης Καΐλας δεν ήταν απλώς ένας μικρός ηθοποιός, ήταν ένα φαινόμενο που μπορούσε να αποδώσει το δράμα με μια ειλικρίνεια που συγκλόνιζε. Σήμερα, στα 73 του, ο ίδιος κοιτάζει πίσω σε εκείνα τα χρόνια με μια δόση νοσταλγίας αλλά και απέραντης ευγνωμοσύνης. Οι δρόμοι της Αθήνας που κάποτε τον υποδέχονταν ως το απόλυτο είδωλο της εποχής, τώρα τον βλέπουν να περπατά ανάμεσά μας ως ένας ευγενής κύριος, που όμως το βλέμμα του προδίδει ακόμα εκείνη την παιδική σπίθα που τον καθιέρωσε.
.JPG)
Οι φίλοι και η οικογένειά του διοργάνωσαν μια ζεστή γιορτή για τα γενέθλιά του, μακριά από τις κάμερες και την κοσμική ζωή που ποτέ δεν κυνήγησε με πάθος. Ο Βασίλης Καΐλας προτίμησε να επενδύσει στην ουσία των σχέσεων και στην ηρεμία της καθημερινότητάς του. Παρόλα αυτά, η αγάπη του κόσμου παραμένει αμείωτη. Ακόμα και σήμερα, οι παλιότεροι τον σταματούν στον δρόμο για να του σφίξουν το χέρι, θυμίζοντάς του πόσο πολύ σημάδεψε τα παιδικά και νεανικά τους χρόνια μέσα από τις ταινίες της Φίνος Φιλμ και όχι μόνο.
Η ζωή του μετά τον κινηματογράφο είχε τις δικές της προκλήσεις, όμως ο ίδιος κατάφερε να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και να μην επιτρέψει στη φθορά της δημοσιότητας να τον αγγίξει. Η εικόνα του στα 73 του χρόνια είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που έχει συμφιλιωθεί με το πέρασμα του χρόνου και απολαμβάνει τη σοφία που αυτό του προσφέρει. Οι αναμνήσεις από τα γυρίσματα με τους ιερούς τέρατα της υποκριτικής, όπως ο Νίκος Ξανθόπουλος και η Μάρθα Βούρτση, αποτελούν για εκείνον ένα πολύτιμο αρχείο που μοιράζεται μόνο με τους πολύ δικούς του ανθρώπους.
Το «παιδί θαύμα» μεγάλωσε, αλλά η ψυχή του παραμένει το ίδιο ευαίσθητη όπως τότε που υποδυόταν το φτωχό πλην τίμιο παιδί της βιοπάλης. Τα 73 του χρόνια είναι μια υπενθύμιση ότι οι θρύλοι δεν σβήνουν ποτέ, απλώς αλλάζουν μορφή. Η συγκίνηση για την πορεία του και η σημερινή του γαλήνια εικόνα είναι το καλύτερο δώρο για έναν καλλιτέχνη που έδωσε τόση ψυχή στην οθόνη και πήρε πίσω την αιώνια αγάπη ενός ολόκληρου λαού.
