Ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας και της κοινωνικής ζωής έκλεισε οριστικά, καθώς η είδηση για την απώλεια του θρυλικού Παπα-Τσάκαλου σκόρπισε τη θλίψη όχι μόνο στους οικείους του, αλλά και σε χιλιάδες ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Η είδηση του θανάτου του κυκλοφόρησε γρήγορα, προκαλώντας ένα κύμα συγκίνησης σε όσους είχαν την τύχη να βρεθούν κοντά του και να ακούσουν τον παρηγορητικό του λόγο.
Ο Παπα-Τσάκαλος δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Η προσωπικότητά του ήταν πληθωρική, γεμάτη ζωντάνια και μια σπάνια αυθεντικότητα που τον έκανε να ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή. Για δεκαετίες, αποτέλεσε έναν πνευματικό φάρο, έναν άνθρωπο που ήξερε να μιλά στην καρδιά του απλού κόσμου, χωρίς στερεότυπα και αποστάσεις. Η δράση του ξεπέρασε τα όρια του ιερού βήματος, καθώς η παρουσία του ήταν έντονη σε κάθε κοινωνική πτυχή, προσφέροντας πάντα χείρα βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη, με εκείνο το χαρακτηριστικό του στυλ που τον έκανε «θρύλο» στις καρδιές των πιστών.
Οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν μετά την ανακοίνωση της κοίμησής του ήταν γεμάτες από δάκρυα και αναμνήσεις. Άνθρωποι κάθε ηλικίας θυμούνται τις ιστορίες του, τις συμβουλές του και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερνε να φέρνει το χαμόγελο ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Η ατμόσφαιρα στην περιοχή του είναι βαριά, καθώς το κενό που αφήνει πίσω του θεωρείται δυσαναπλήρωτο. Η μορφή του, πάντα οικεία και αγαπητή, θα λείψει από τις καθημερινές συζητήσεις και τις πνευματικές συνάξεις όπου κυριαρχούσε με την επιβλητική αλλά ταυτόχρονα ταπεινή παρουσία του.
Η διαδρομή του ήταν γεμάτη από προσφορά και αγάπη, και ο τρόπος που έφυγε αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία, καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως ένας τέτοιος άνθρωπος σπάνια ξαναγεννιέται. Οι καμπάνες που ήχησαν πένθιμα για τον Παπα-Τσάκαλο μετέφεραν το μήνυμα σε κάθε γωνιά, ενώ οι προετοιμασίες για το τελευταίο «αντίο» γίνονται με τον σεβασμό που αρμόζει σε μια προσωπικότητα που ταυτίστηκε με την προσφορά και την ανθρωπιά. Η παρακαταθήκη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τα έργα του και τις διηγήσεις όσων ευεργετήθηκαν από τη γενναιόδωρη ψυχή του, θυμίζοντας σε όλους πως η ιεροσύνη είναι πάνω από όλα λειτούργημα αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
