Η Έλλη Κοκκίνου, μια γυναίκα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πάντα λαμπερή και γεμάτη ενέργεια πάνω στη σκηνή, βιώνει τις πιο σκοτεινές ώρες της ζωής της, καθώς ο θάνατος του πολυαγαπημένου της πατέρα την έχει αφήσει κυριολεκτικά ράκος. Η είδηση της απώλειας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην ελληνική showbiz, αλλά για την ίδια την τραγουδίστρια, ο πόνος είναι αβάσταχτος, καθώς όλα συνέβησαν με μια ταχύτητα που δεν άφησε περιθώρια για αποχαιρετισμούς ή προετοιμασία. Η απώλεια του ανθρώπου που υπήρξε το στήριγμά της και ο πρώτος της θαυμαστής, άνοιξε μια πληγή που μοιάζει αδύνατο να κλείσει, βυθίζοντας την οικογένειά της σε ένα βαρύ πένθος.
Με λόγια που ραγίζουν καρδιές, η Έλλη Κοκκίνου περιέγραψε τον εφιάλτη που έζησε μέσα σε μόλις έναν μήνα. Όπως αποκάλυψε η ίδια, η κατάσταση της υγείας του πατέρα της επιδεινώθηκε ραγδαία, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει την τραγική κατάληξη. «Τον έχασα σε έναν μήνα, ήταν πολύ ξαφνικό», εξομολογήθηκε με τρεμάμενη φωνή, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει πώς από τη μια στιγμή στην άλλη η ζωή της άλλαξε οριστικά. Η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν τα γεγονότα την άφησε σε κατάσταση σοκ, καθώς οι ελπίδες για ανάρρωση έδιναν καθημερινά τη θέση τους στην απόγνωση, μέχρι που ήρθε το οριστικό τέλος που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει.
Οι στιγμές που ακολούθησαν την είδηση του θανάτου ήταν γεμάτες από μια σιωπή που «φώναζε» πόνο. Η Έλλη, περιτριγυρισμένη από στενούς φίλους και συγγενείς, προσπαθεί να βρει τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της, όμως οι αναμνήσεις από τον πατέρα της την κατακλύζουν. Εκείνοι που τη γνωρίζουν καλά λένε πως η σχέση τους ήταν κάτι παραπάνω από στενή· ήταν μια σχέση βαθιάς αγάπης και αμοιβαίου σεβασμού. Η απουσία του πλέον είναι αισθητή σε κάθε γωνιά του σπιτιού της και σε κάθε σκέψη της, ενώ η ίδια δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι δεν θα ξανακούσει τη φωνή του και δεν θα έχει τη συμβουλή του στις δύσκολες αποφάσεις που καλείται να πάρει.
Η τραγουδίστρια έχει αποσυρθεί πλήρως από κάθε επαγγελματική δραστηριότητα, καθώς η ψυχολογική της κατάσταση δεν της επιτρέπει να βρεθεί μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας. Το πένθος της είναι βουβό και εσωτερικό, μακριά από τις κάμερες που πάντα την κυνηγούσαν. Οι συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης, αναγνωρίζοντας το μέγεθος της απώλειας που βιώνει. Η Έλλη Κοκκίνου καλείται τώρα να διανύσει τον πιο δύσκολο δρόμο της ζωής της, μαθαίνοντας να ζει με το κενό που άφησε πίσω του ο πατέρας της, έχοντας ως μοναδική παρηγοριά τις στιγμές που πρόλαβαν να ζήσουν μαζί και την αγάπη που της προσέφερε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια.
