Μόλις ένα εικοσιτετράωρο έχει περάσει από τη στιγμή που γράφτηκε ο τραγικός επίλογος για την πολυαγαπημένη Γωγώ Μαστροκώστα, και ο βουβός πόνος έχει μετατραπεί σε έναν βαθύ, ανυπόφορο θρήνο για τους ανθρώπους που έμειναν πίσω να διαχειριστούν την τεράστια απώλεια. Η επόμενη ημέρα της κηδείας βρήκε την οικογένεια σε κατάσταση απόλυτου σοκ, με την πραγματικότητα της απουσίας της να πέφτει σαν ασήκωτο βάρος πάνω στα σπίτια τους. Μέσα σε αυτή τη μαύρη καταιγίδα, τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στον σύζυγό της, Τραϊανό Δέλλα, ο οποίος προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του για χάρη της κόρης τους, Βικτώριας.
Στο πλευρό του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή και προπονητή βρίσκεται από την πρώτη στιγμή μια γυναίκα που έχει αναλάβει τον ρόλο του απόλυτου στηρίγματος. Πρόκειται για έναν πραγματικό βράχο, έναν άνθρωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης της οικογένειας, που άφησε στην άκρη τη δική της θλίψη για να κρατήσει όρθιο τον Τραϊανό Δέλλα και να προσφέρει μια ζεστή, προστατευτική αγκαλιά στην κόρη του ζευγαριού. Αυτή η γυναίκα έχει γίνει η σκιά τους, φροντίζοντας για κάθε λεπτομέρεια της δύσκολης καθημερινότητας και κρατώντας μακριά τα φώτα της δημοσιότητας από τις ιδιωτικές στιγμές του πένθους τους.
Ωστόσο, η ανθρώπινη αντοχή έχει και αυτή τα όριά της, ειδικά όταν πρόκειται για μια τόσο ισοπεδωτική απώλεια. Κατά τη διάρκεια αυτού του πρώτου, εφιαλτικού εικοσιτετραώρου, η γυναίκα αυτή λύγισε κάτω από το βάρος της συγκίνησης και της κούρασης. Σε μια εξαιρετικά φορτισμένη στιγμή μέσα στο σπίτι, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, ξέσπασε σε λυγμούς, κλαίγοντας σαν μικρό μωρό στην αγκαλιά των δικών της ανθρώπων. Ήταν ένα ξέσπασμα λυτρωτικό, μια έκρηξη πόνου που είχε κρατήσει καλά κρυμμένη όλο το προηγούμενο διάστημα για να φανεί δυνατή μπροστά στον συντετριμμένο σύζυγο και το παιδί της Γωγώς.
Οι ελάχιστοι φίλοι που βρέθηκαν στο πλευρό της οικογένειας αυτές τις πρώτες ώρες περιγράφουν σκηνές που ραγίζουν και τις πιο σκληρές καρδιές. Η σιωπή στους διαδρόμους του σπιτιού σπάει μόνο από τα πνιχτά κλάματα και τις αναμνήσεις της Γωγώς, η οποία πάλεψε με απίστευτη αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία της πνοή. Ο Τραϊανός Δέλλας, παρά τη δική του συντριβή, προσπάθησε να δώσει κουράγιο στη γυναίκα-στήριγμα, αναγνωρίζοντας την ανεκτίμητη προσφορά της αυτές τις κρίσιμες ώρες.
Η διαδικασία του πένθους μόλις ξεκίνησε και ο δρόμος για την οικογένεια της Γωγώς Μαστροκώστα προβλέπεται μακρύς και ανηφορικός. Η παρουσία όμως αυτών των πιστών ανθρώπων, που ξέρουν να αγαπούν, να πονούν και να λυγίζουν μαζί τους, αποτελεί τη μοναδική αχτίδα φωτός μέσα στο απόλυτο σκοτάδι που άφησε πίσω της η πρόωρη απώλεια της λαμπερής Γωγώς.
