Ο Τάσος Κωστής, ένας από τους πιο αγαπητούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της ελληνικής τηλεόρασης και του θεάτρου, άνοιξε την καρδιά του και μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το βαρύ πέπλο της απώλειας που έχει σκεπάσει τη ζωή του. Έχουν συμπληρωθεί ήδη δύο ολόκληρα χρόνια από τη μαύρη εκείνη ημέρα που η πολυαγαπημένη του σύζυγος έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια καθημερινότητα που για τον ίδιο μοιάζει πλέον ασήκωτη και βουβή μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του.
Ο γνωστός καλλιτέχνης, ξεπερνώντας τη δεδομένη συναισθηματική φόρτιση, αναφέρθηκε χωρίς περιστροφές στο πόσο πολύ του λείπει η γυναίκα του, εστιάζοντας στην έννοια της συντροφικότητας που έχασε για πάντα. Όπως εξήγησε με λόγια που συγκλονίζουν, αυτό που του λείπει περισσότερο από καθετί δεν είναι απλά η παρουσία της, αλλά εκείνη η μοναδική, καθημερινή ζεστασιά του να μοιράζεσαι τη ζωή σου με τον άνθρωπό σου, να έχεις κάποιον δίπλα σου σε κάθε στιγμή, στις χαρές και στις λύπες. Η απώλεια αυτή άλλαξε ριζικά τον κόσμο του, αναγκάζοντάς τον να προσαρμοστεί σε μια νέα, σκληρή πραγματικότητα.
Με απόλυτη ωριμότητα αλλά και εμφανή θλίψη, ο Τάσος Κωστής έκανε μια βαθιά τομή στο θέμα της απομόνωσης, τονίζοντας με έμφαση πως η μοναξιά δεν είναι καθόλου καλή κατάσταση για τον άνθρωπο. Παρά το γεγονός ότι προσπαθεί να παραμείνει δυνατός και να συνεχίσει την πορεία του, η έλλειψη του στηρίγματός του είναι εμφανής σε κάθε του βήμα. Οι αναμνήσεις από τα κοινά τους χρόνια παραμένουν ζωντανές, όμως η απουσία της φυσικής της παρουσίας κάνει τις ημέρες και τις νύχτες του να κυλούν με έναν διαφορετικό, πολύ πιο βαρύ ρυθμό.
Αυτή η δημόσια κατάθεση ψυχής από τον αγαπημένο ηθοποιό προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στο κοινό, καθώς αποτύπωσε με τον πιο γυμνό και αυθεντικό τρόπο το δράμα που βιώνει ένας άνθρωπος όταν χάνει το έτερόν του ήμισυ μετά από χρόνια κοινής πορείας. Ο Τάσος Κωστής, μέσα από τον δικό του πόνο, έστειλε ένα μήνυμα για την τεράστια αξία που έχει η συντροφικότητα στη ζωή μας, παραδεχόμενος δημόσια ότι η μάχη με τη μοναξιά είναι ίσως η πιο δύσκολη που καλείται να δώσει κανείς στην ώριμη φάση της ζωής του.
