Όταν η Λίζα και ο Τιμ, ένα ζευγάρι που ζουν και οι δύο με σύνδρομο Ντάουν, αποφάσισαν να κάνουν παιδί πριν από σχεδόν 30 χρόνια, λίγοι πίστευαν ότι θα πήγαινε καλά. Οι γιατροί τους προειδοποίησαν, λέγοντας ότι το μωρό τους θα γεννιόταν με την ίδια πάθηση και δεν θα ζούσε ποτέ μια «φυσιολογική» ζωή. Αλλά σήμερα, ο γιος τους, Νικ, είναι 29 ετών – δραστήριος, χαρούμενος και αποφασισμένος να κυνηγήσει τα όνειρά του. 
Η Λίζα μεγάλωσε με τη μητέρα της, Πάτι Γουάιτ, η οποία δέχτηκε κριτική επειδή επέλεξε να κρατήσει και να μεγαλώσει ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν τη δεκαετία του 1960. Η Πάτι πίστευε ότι κάθε παιδί αξίζει αγάπη και φροντίδα, ανεξάρτητα από τη διάγνωσή του. Εργάστηκε σκληρά για να δώσει στη Λίζα μια πλήρη ζωή – και αυτό απέδωσε καρπούς. Η Λίζα πήγε σχολείο, βοήθησε στις δουλειές του σπιτιού και μάλιστα βρήκε δουλειά σε ένα τοπικό κατάστημα.
Χάρη σε μια ευγενική κοινωνική λειτουργό, η Λίζα έμαθε να χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς, να διαχειρίζεται χρήματα και να είναι μέλος μιας ομάδας. Στη δουλειά, γνώρισε τον Τιμ — και σύντομα ερωτεύτηκαν. Όταν η Λίζα έγινε 29 ετών, ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Ο γιος τους, ο Νικ, γεννήθηκε το 1995, επίσης με σύνδρομο Down. Για την Πάτι, η ανατροφή ενός εγγονού με ειδικές ανάγκες ήταν μια νέα πρόκληση — αλλά δεν τα παράτησε ποτέ.
Ο Νικ μεγάλωσε γεμάτος ενέργεια και περιέργεια. Αγαπούσε τα αθλήματα, ειδικά την κολύμβηση και το ποδόσφαιρο, και μάλιστα άρχισε να γράφει ραπ τραγούδια. Ως έφηβος, ονειρευόταν να γίνει σκηνοθέτης. Η οικογένειά του πάντα στήριζε τη δημιουργικότητά του και τον βοηθούσε να πιστέψει στον εαυτό του.
Στα 29 του πλέον, ο Νικ συνεχίζει να αψηφά τις προσδοκίες. Έχει παίξει σε ταινίες και παραστάσεις, ασχολείται με αθλήματα και ελπίζει να γίνει σερβιτόρος. Η ιστορία του αποδεικνύει ότι η διάγνωση δεν καθορίζει μια ζωή – η αγάπη, η υποστήριξη και το θάρρος το καθορίζουν.
