Για το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας, ένα κορίτσι δεν έτρωγε τίποτα άλλο παρά ψωμί και πατάτες τηγανητές. Αυτό που φαινόταν σαν μια ιδιόρρυθμη προτίμηση αποδείχθηκε μια σοβαρή διατροφική διαταραχή που παραλίγο να κυριεύσει τη ζωή της. Τώρα, στα 19 της, ανοίγεται για έναν αγώνα που δεν είχε δει ποτέ για χρόνια.
Η αποστροφή της για το φαγητό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις τριών ετών. Στην αρχή, οι γονείς της νόμιζαν ότι ήταν απλώς επιλεκτική. Προσπάθησαν να την ενθαρρύνουν να τρώει κανονικά, μερικές φορές μάλιστα την ανάγκασαν – αλλά τα πράγματα χειροτέρεψαν. Τελικά, συνειδητοποίησαν ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια φάση και ζήτησαν ιατρική βοήθεια.
Καθ’ όλη τη διάρκεια των σχολικών της χρόνων, η περιορισμένη διατροφή της δυσκόλευε την κοινωνικοποίηση. Δεν μπορούσε να φάει με τους συμμαθητές της και συχνά ένιωθε απομονωμένη. Η πάθηση επηρέαζε βαθιά την αυτοπεποίθησή της, δημιουργώντας της μακροχρόνια συναισθηματικά τραύματα και ένα αίσθημα αδυναμίας.
Σήμερα, με τη βοήθεια ενός ειδικού στις φοβίες, μαθαίνει να αντιμετωπίζει τους φόβους της. Ενώ η ανάρρωσή της βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, έχει αρχίσει να δοκιμάζει νέες τροφές και να αγκαλιάζει τη ζωή με νέα ενέργεια. Η ιστορία της αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση ότι μερικές φορές, οι πιο σιωπηλές μάχες είναι και οι πιο δύσκολες.
