Η δραματική σειρά Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι επιστρέφει με μια σειρά από συγκλονιστικές εξελίξεις που κόβουν την ανάσα και συγκλονίζουν τους τηλεθεατές, αφού η ιστορία της Ιουλίας παίρνει μια στροφή τόσο τραγική που κανείς δεν είχε φανταστεί. Στα επόμενα επεισόδια, η ήρωά μας, που έχει ζήσει ήδη πολλές δυσκολίες και δοκιμασίες, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πιο σκληρή πραγματικότητα της ζωής — τον πόνο της μητέρας που χάνει το ίδιο της το παιδί.
Η Ιουλία ξεκίνησε την πρώτη της εγκυμοσύνη γεμάτη ελπίδα και όνειρα, έχοντας στο πλευρό της τον Φωκά, που με την παρουσία του γέμιζε το σπίτι τους με φως και υποσχέσεις για ένα μέλλον γεμάτο ευτυχία. Στην αρχή κρατά στην αγκαλιά της την πρώτη της κόρη, μια στιγμή που όλοι νόμιζαν ότι θα σηματοδοτούσε την αρχή μιας μαγικής μητρότητας. Όμως αυτή η γλυκιά εικόνα δεν άργησε να μετατραπεί σε σκιά, καθώς η επιθυμία της Ιουλίας να αποκτήσει έναν γιο την έσπρωχνε συνεχώς σε εσωτερικές συγκρούσεις, παρόλο που γύρω της υπήρχαν άλλες δύο γεννήσεις, άλλες δύο κόρες που συμπλήρωναν την οικογένειά της. Μέσα της η ανάγκη για έναν γιο είχε γίνει πια εμμονή — μια φλόγα που δεν μπορούσε να σβήσει ακόμη και όταν η ίδια ένιωθε την καρδιά της να βαραίνει.
Καθώς προχωρά η τέταρτη εγκυμοσύνη, η Ιουλία μοιάζει αποφασισμένη να αγνοήσει κάθε προηγούμενη προειδοποίηση. Η Σμαρώ, με βλέμμα σκοτεινό, της έχει ήδη ψιθυρίσει πως δεν θα καταφέρει ποτέ να κρατήσει έναν γιο στα χέρια της, αλλά η ελπίδα και ο πόθος για ένα αγόρι είναι πιο δυνατοί από τον φόβο και την παράδοση που την βαραίνει. Η Ιουλία, με τη Μαριέτα πάντα δίπλα της, παλεύει με τις αντοχές της, προσπαθώντας να αγωνιστεί για το θαύμα που τόσο λαχταρά.
Όταν τελικά έρχεται η στιγμή του τοκετού, η καρδιά της χτυπάει σαν τρελή. Το παιδί γεννιέται — είναι αγόρι — και για μια στιγμή όλα μοιάζουν να σταματούν, καθώς η Ιουλία κοιτάζει το μικροσκοπικό κορμάκι. Αλλά η χαρά της μετατρέπεται σε απόλυτη αγωνία. Το μωρό φαίνεται τόσο εύθραυστο, τόσο αδύναμο, σαν να του λείπει η δική του θέση σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε αναπνοή του μοιάζει με δάνειο ζωής, και οι μέρες που ακολουθούν είναι γεμάτες αγωνία, κάθε στιγμή που περνά είναι σαν να δοκιμάζει με κάθε χτύπο της καρδιάς της την ίδια της την ψυχή.
Η Ιουλία δεν φεύγει στιγμή από το πλευρό του αγοριού της· το κρατά, το ζεσταίνει, το κοιτάζει με ένα βλέμμα γεμάτο δέος και πόνο, σαν να ικετεύει τη ζωή να δείξει έλεος. Όμως η μοίρα έχει άλλες προθέσεις — μια εβδομάδα μετά τον τοκετό, το μικρό σβήνει ήσυχα, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό που καταπίνει τα πάντα. Ο πόνος της Ιουλίας σπάει κάθε σιωπή του σπιτιού. Το κλάμα της γίνεται σπαραγμός που πλημμυρίζει κάθε γωνιά, κάθε ανάμνηση, κάθε ελπίδα που είχε φυλάξει για το παιδί της. Η Σμαρώ πλησιάζει, θυμίζοντας τη σκοτεινή της προφητεία, σαν να σφραγίζει το τέλος μιας ιστορίας που ποτέ δεν έπρεπε να γραφτεί. Η Ιουλία, συντετριμμένη, μένει με τα απομεινάρια ενός ονείρου που πεθαίνει μπροστά στα μάτια της, αφήνοντας πίσω μόνο θλίψη και ένα κενό που δεν πρόκειται ποτέ να γεμίσει.
