Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, μια γυναίκα που πάντα ξεχώριζε για την ειλικρίνεια και τον δυναμισμό της, αποφάσισε να ανοίξει την καρδιά της και να μιλήσει για όλα εκείνα που οι άλλοι συνήθως ψιθυρίζουν πίσω από κλειστές πόρτες. Η αγαπημένη ηθοποιός, σε μια βαθιά εξομολογητική διάθεση, αναφέρθηκε στην προσωπική της πορεία, τις επιλογές που τη διαμόρφωσαν και την ταμπέλα που η ίδια αποδέχεται με ένα δικό της, μοναδικό τρόπο: αυτή της νεανικής γεροντοκόρης. Η αύρα της, γεμάτη φως και αυτοπεποίθηση, δεν αφήνει περιθώρια για οίκτο, παρά μόνο για θαυμασμό μπροστά σε μια γυναίκα που ξέρει ακριβώς ποια είναι.
Η ίδια περιγράφει τον εαυτό της με έναν όρο που ίσως ακούγεται παρωχημένος, αλλά στα δικά της χείλη αποκτά μια νέα, επαναστατική σημασία. Η Κωνσταντίνα δεν φοβάται τις λέξεις. Αντιθέτως, τις χρησιμοποιεί για να οριοθετήσει την ελευθερία της. Μέσα από τα λεγόμενά της, γίνεται σαφές ότι η μοναχικότητα δεν ήταν μια αναγκαιότητα που της επιβλήθηκε από τις συνθήκες, αλλά μια συνειδητή στάση ζωής, ένας δρόμος που επέλεξε να βαδίσει με το κεφάλι ψηλά, μακριά από τα κοινωνικά στερεότυπα που θέλουν τη γυναίκα ολοκληρωμένη μόνο μέσα από έναν γάμο ή μια συμβατική σχέση.
Η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της ήταν φορτισμένη με μια γλυκιά νοσταλγία αλλά και μια ακλόνητη σιγουριά. Η ηθοποιός εξήγησε πως η καθημερινότητά της είναι γεμάτη από στιγμές που την ικανοποιούν, από δημιουργία και από ανθρώπους που επέλεξε η ίδια να έχει κοντά της. Η εικόνα της «γεροντοκόρης» που περιγράφει δεν έχει καμία σχέση με τη θλίψη ή την απομόνωση. Είναι η εικόνα μιας γυναίκας που απολαμβάνει τον πρωινό καφέ της με ηρεμία, που ταξιδεύει, που ερωτεύεται με τους δικούς της όρους και που, πάνω από όλα, δεν νιώθει την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις σε κανέναν για το πώς επιλέγει να διαχειρίζεται τον χρόνο και τα συναισθήματά της.
Αναπολώντας το παρελθόν, η Κωνσταντίνα Μιχαήλ παραδέχεται πως υπήρξαν στιγμές πίεσης, στιγμές που ο περίγυρος ίσως περίμενε κάτι διαφορετικό από εκείνη. Όμως, η εσωτερική της πυξίδα την οδηγούσε πάντα προς την αυτονομία. Η απόφασή της να μην ακολουθήσει την πεπατημένη δεν ήταν προϊόν επανάστασης χωρίς αιτία, αλλά μια βαθιά ανάγκη να παραμείνει πιστή στον εαυτό της. Σήμερα, κοιτάζοντας τον καθρέφτη, βλέπει μια γυναίκα που δεν μετάνιωσε για καμία από τις μεγάλες της αρνήσεις, γιατί αυτές ήταν που έχτισαν τις μεγάλες της κατακτήσεις στην προσωπική της ευτυχία.
Οι αντιδράσεις του κόσμου στα λόγια της είναι πάντα ποικίλες, όμως η Κωνσταντίνα στέκεται πάνω από τα σχόλια. Η δύναμη της ψυχής της και το χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλές γυναίκες που βρίσκονται σε παρόμοια σταυροδρόμια. Η αφήγησή της για τη ζωή της ως «νεανική γεροντοκόρη» είναι στην πραγματικότητα ένας ύμνος στην ανεξαρτησία, μια υπενθύμιση ότι η ευτυχία δεν είναι μια συνταγή που ταιριάζει σε όλους, αλλά ένα προσωπικό στοίχημα που κερδίζεται μέρα με τη μέρα, με θάρρος και αλήθεια.
