Ο απόλυτος και πιο μαύρος εφιάλτης είναι πλέον μια σκληρή πραγματικότητα για τον Τραϊανό Δέλλα, ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει την πιο δύσκολη και οδυνηρή πλευρά της ζωής. Η απώλεια της πολυαγαπημένης του συζύγου, της λαμπερής και αξέχαστης Γωγώς Μαστροκώστα, έχει βυθίσει την καθημερινότητά του στο απόλυτο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να καλύψει. Η πρώτη νύχτα που ο γνωστός προπονητής και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής βρέθηκε ολομόναχος μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους, εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσαν τα γέλια, η ζωντάνια και η παρουσία της γυναίκας της ζωής του, εξελίχθηκε σε ένα αληθινό μαρτύριο, με τον χρόνο να μοιάζει παγωμένος και αβάσταχτος.
Η ατμόσφαιρα μέσα στην κατοικία του ζευγαριού ήταν βαριά, γεμάτη από σκιές που έμοιαζαν να ζωντανεύουν τις αναμνήσεις του παρελθόντος και να του υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο τη μεγάλη απουσία. Ο Τραϊανός Δέλλας, ένας άντρας που έχει μάθει να είναι δυνατός στα γήπεδα και να παλεύει με πεισματική αντοχή, λύγισε κάτω από το βάρος της απέραντης θλίψης. Έχοντας για μοναδική συντροφιά ένα ποτήρι και το βλέμμα του χαμένο στο κενό, προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πώς η ζωή του άλλαξε τόσο ριζικά και βίαια μέσα σε ελάχιστες στιγμές. Οι αναμνήσεις από τις κοινές τους στιγμές, οι συζητήσεις τους και η μυρωδιά της που παρέμενε ακόμα διάχυτη στον χώρο, έκαναν το εσωτερικό του μαρτύριο ακόμα πιο έντονο και δυσβάσταχτο.
Μέσα σε αυτή την απόλυτη μοναξιά, το βουβό κλάμα μετατράπηκε σε ένα σπαρακτικό ξέσπασμα ψυχής, με τον ίδιο να μην μπορεί να συγκρατήσει τα συναισθήματά του και να φωνάζει μέσα στο άδειο δωμάτιο λόγια που ραγίζουν και την πιο σκληρή καρδιά. «Πού είσαι κορίτσι μου; Έλα πίσω να συνεχίσουμε», ήταν η κραυγή απόγνωσης που βγήκε από τα χείλη του, μια φράση που αποτυπώνει το μέγεθος του πόνου του και την αδυναμία του να αποδεχτεί τη σκληρή πραγματικότητα του αποχωρισμού. Αυτά τα λόγια, γεμάτα απόγνωση και αγάπη, αντηχούσαν στους άδειους διαδρόμους, αποτελώντας μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από έναν άνθρωπο που έχασε το στήριγμά του, το λιμάνι του και τον προσωπικό του επίγειο παράδεισο.
Οι ώρες κυλούσαν βασανιστικά αργά, με τον Τραϊανό Δέλλα να έρχεται αντιμέτωπος με την ωμή αλήθεια της επόμενης μέρας, μιας μέρας που δεν θα έχει πια το χαμόγελο και τη ζεστασιά της Γωγώς του. Οι στενοί του άνθρωποι και οι φίλοι του βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού, προσπαθώντας να του συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο σε αυτή την πρωτοφανή τραγωδία, ωστόσο γνωρίζουν καλά ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ο πόνος είναι καθαρά προσωπικός και μοναχικός. Αυτή η πρώτη νύχτα χωρίς εκείνη ήταν μόνο η αρχή ενός μεγάλου και επώδυνου Γολγοθά, με τον ίδιο να καλείται να βρει τη δύναμη να συνεχίσει να αναπνέει μέσα στα συντρίμμια της παλιάς του ευτυχίας.
