Ο ποταμός Αμαζόνιος είναι ο πιο ογκώδης ποταμός στον κόσμο και ο δεύτερος σε μήκος, μόνο μετά τον Νείλο. Διασχίζει εννέα χώρες της Νότιας Αμερικής, με το μεγαλύτερο τμήμα του να διασχίζει τη Βραζιλία. Ωστόσο, παρά την παγκόσμια σημασία του, καμία γέφυρα δεν γεφυρώνει τα νερά του. Οι λόγοι έγκεινται σε ένα σύνθετο μείγμα φυσικών συνθηκών, μηχανικών προκλήσεων και οικολογικών ανησυχιών.
Η γεωγραφία του ποταμού καθιστά την κατασκευή γεφυρών εξαιρετικά δύσκολη. Διαρκώς χωρίζεται και επανενώνεται με απρόβλεπτους τρόπους, και το πλάτος του μπορεί να αυξηθεί δραματικά – από 11 χιλιόμετρα κατά την περίοδο της ξηρασίας έως και 80 χιλιόμετρα κατά την περίοδο των βροχών. Οι όχθες του είναι βαλτώδεις και πυκνά δασωμένες, καθιστώντας το έδαφος ασταθές για βαριές κατασκευές. Οι εποχιακές πλημμύρες περιπλέκουν περαιτέρω τις προσπάθειες, καθώς οι κατασκευές θα μπορούσαν να υποστούν γρήγορα ζημιές ή να παρασυρθούν.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του Αμαζονίου είναι ένα παλιρροϊκό κύμα που ονομάζεται Pororoca. Εμφανίζεται δύο φορές το χρόνο και ταξιδεύει στον ποταμό από τον Ατλαντικό Ωκεανό σε μήκος έως και 800 χιλιομέτρων. Το κύμα μπορεί να φτάσει τα 6 μέτρα σε ύψος και να ταξιδέψει με ταχύτητα 27 χλμ./ώρα, αντιστρέφοντας προσωρινά τη ροή του ποταμού. Αυτό το ισχυρό κύμα αποτελεί σοβαρή απειλή για οποιαδήποτε μόνιμη κατασκευή, όπως μια γέφυρα, ενδεχομένως να θέτει σε κίνδυνο τα θεμέλια και την ακεραιότητά της. Επιπλέον, η κοίτη του ποταμού γίνεται υφάλμυρη και επικίνδυνη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Κάτω από τον Αμαζόνιο βρίσκεται μια ακόμη πρόκληση: ένας πρόσφατα ανακαλυφθείς υπόγειος ποταμός, ο Χάμζα. Ρέοντας περίπου 4 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια και αντικατοπτρίζοντας την πορεία του Αμαζονίου, είναι πλατύς, αργός και αλμυρός. Η παρουσία αυτού του κρυμμένου ποταμού εγείρει ανησυχίες σχετικά με τη σταθερότητα του εδάφους και τις άγνωστες δυνάμεις που δρουν κάτω από την επιφάνεια. Σε συνδυασμό με την έλλειψη μεγάλων πόλεων στην περιοχή που απαιτούν άμεση σύνδεση και την αποτελεσματική χρήση σκαφών και πορθμείων, η ανάγκη για γέφυρες είναι ελάχιστη. Τελικά, η διατήρηση του εύθραυστου οικοσυστήματος έχει προτεραιότητα και ο Αμαζόνιος παραμένει ένα μέρος όπου οι άνθρωποι προσαρμόζονται στη φύση αντί να την αναδιαμορφώνουν.
