Ο Ody Icons μίλησε σε μια εκ βαθέων συζήτηση που αφήνει άφωνο όποιον περίμενε μια απλή μουσική συνέντευξη. Από την πρώτη ανάσα της ζωής του στη Λεμεσό της Κύπρου, μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο πολιτισμό, λογοτεχνία και συζητήσεις, μέχρι τον σημερινό του ρόλο στην πολύπλοκη σκηνή της Αθήνας, ο καλλιτέχνης ξετυλίγει το νήμα της ύπαρξής του με πάθος και ευθύνη. Οι γονείς του, προοδευτικοί και μορφωμένοι, τον έβαλαν στον κόσμο της τέχνης πριν καν καταλάβει τι σημαίνει μουσική.
Θυμάται τον εαυτό του ως ένα ήσυχο, ευαίσθητο παιδί που παρατηρούσε τα πάντα γύρω του, τα καλοκαίρια με παιχνίδια στο δάσος με χαρουπιές και τα ατελείωτα παιχνίδια με τα ξαδέλφια του σε μια πολύχρωμη γειτονιά γεμάτη παιδιά από όλο τον κόσμο. Αυτές οι πρώτες εμπειρίες, γεμάτες χαρά και αντιφάσεις, έβαλαν τα θεμέλια για τον μοναδικό του τρόπο να βλέπει και να ζει τον κόσμο.
Η εφηβεία ήταν μια περίοδος σύγχυσης και αναζήτησης. Ο χωρισμός των γονιών του και τα πρώτα βήματα του στη σεξουαλικότητα τον ανάγκαζαν να αναρωτιέται συνεχώς «ποιος είμαι;» και «πού ανήκω;». Το bullying που υπέστη λόγω της διαφοροποίησής του ήταν τραυματικό, αλλά οι στενοί του φίλοι αποτέλεσαν δίχτυ προστασίας, τον κράτησαν όρθιο και του έμαθαν τι σημαίνει αληθινή φιλία.
Από την ηλικία των πέντε πήγαινε στη χορωδία κάθε Σάββατο — εκεί βρήκε μια κοινότητα αποδοχής και αγάπης, όπου όλοι οι «περίεργοι» του σχολείου τραγουδούσαν μαζί, ταξίδευαν στο εξωτερικό και ένιωθαν ασφαλείς. Παράλληλα άρχισε να παίζει πιάνο και κιθάρα, και σύντομα βρέθηκε σε ροκ συγκροτήματα, γράφοντας τα πρώτα του τραγούδια.
Αν και αρχικά προετοιμαζόταν για Νομική, μια στιγμή κρίσης στη Β’ Λυκείου του αποκάλυψε ότι δεν ήθελε μια συμβατική ζωή. Ακολούθησε την καρδιά του και επέλεξε θέατρο, παρά την ανησυχία των γονιών του. Άφησε πίσω του σίγουρες επιλογές και αφέθηκε στην αβεβαιότητα της τέχνης — μια απόφαση που στέφθηκε με επιτυχία, αφού στη συνέχεια σπούδασε δραματουργία και σκηνοθεσία στο Παρίσι, εμπλουτίζοντας την καλλιτεχνική του ταυτότητα με πρωτόγνωρες εμπειρίες.
Η παραμονή του στο Παρίσι ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας: jam sessions με δεκάδες μουσικούς, επαφές με μουσικές και παραδόσεις από όλον τον κόσμο, και μια νέα ματιά στη σεξουαλικότητα και την τέχνη. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τις σκληρές νύχτες γεμάτες μακαρόνια και φιλοδοξίες, εκεί ανακάλυψε τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος και δημιουργικός.
Σήμερα στην Αθήνα, ο Ody Icons βλέπει την πόλη με μια ιδιαίτερη ευαισθησία: μέρες που την απορρίπτει ως αφιλόξενη και βρόμικη, και άλλες που την λατρεύει, όταν τα πουλιά κελαηδούν στους κήπους και αναδύεται η ομορφιά στα μονοπάτια της. Παράλληλα, δεν φοβάται να παλέψει για όσα θεωρεί αυτονόητα — από το να επιβάλει την ύπαρξη διερμηνέων για κωφούς στα βιντεοκλίπ του, μέχρι το να σπάσει στερεότυπα και να διεκδικήσει τον χώρο που του αναλογεί σε κάθε επίπεδο της ζωής και της τέχνης.
Ο καλλιτέχνης μιλά ανοιχτά για το κουίρ στοιχείο της μουσικής και της ύπαρξής του, τονίζοντας ότι η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων συχνά λειτουργεί περιοριστικά και ότι το κουίρ στην Ελλάδα είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο συγκριτικά με πόλεις όπως το Λονδίνο ή το Παρίσι. Ωστόσο, μέσα από τη διαρκή αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα, έχει βρει έναν υγιή τρόπο να εκφράζει κάθε πλευρά του εαυτού του.
Αναφέρεται επίσης στην αγάπη που παίρνει από τους φίλους του και στα μαθήματα ζωής που του πρόσφεραν οι σχέσεις αυτές: πώς τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν με συναισθήματα και αμφιβολίες που παλιότερα δεν υπήρχαν, και πώς αυτή η αγάπη μπορεί να φέρει έναν κόσμο όπου η πολυμορφία και η αποδοχή γίνονται φυσιολογικά.
Τέλος, ο Ody Icons μιλάει για την αισθητική του — τα αυτοκόλλητα αστεράκια, τις καλλιτεχνικές επιλογές του στον ήχο και την εικόνα, και τις συνεργασίες του με γνωστές Ελληνίδες καλλιτέχνιδες όπως η Τάμτα και η Μαρίνα Σάττι. Το έργο του εξελίσσεται συνεχώς, το επόμενο άλμπουμ του γεφυρώνει ανατολίτικες μελωδίες με ελληνικά στοιχεία, και κάθε νέο πρότζεκτ γίνεται ένα βήμα παραπέρα στην προσωπική και καλλιτεχνική του πορεία.
