Η Έλενα Δεληβασίλη, πριν γίνει Ναθαναήλ και πριν μετατραπεί σε μύθο, υπήρξε μια γυναίκα που έζησε τη ζωή της με ένταση, επιλογές και βαθιά συνείδηση του χρόνου. Ένας μύθος που όχι μόνο δεν ξεθωριάζει, αλλά μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, αποκτώντας μια σπάνια ποιότητα που σήμερα μοιάζει σχεδόν άπιαστη. Σε μια εποχή υπερπροβολής, αδιάκοπης έκθεσης και «too much information», η Έλενα Ναθαναήλ στέκει σαν όαση: μυστηριώδης, αισθησιακή, απόμακρη, μια σταρ άλλης εποχής, που δεν εξαντλήθηκε ποτέ στην εικόνα της.
Γεννημένη στις 19 Ιανουαρίου 1947 στη Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής, από εύπορη οικογένεια, έφερε αρχικά το όνομα Ελένη Δεληβασίλη. Ο πατέρας της, υφαντουργός με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, και η μητέρα της από τη Μάνη, διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον αυστηρό αλλά βαθιά αξιακό. Επιλέγοντας αργότερα το επώνυμο της μητέρας της, Ναθαναήλ, έκανε σαφές από νωρίς πως δεν θα ακολουθούσε έτοιμους δρόμους. Θα επέλεγε μόνη της την πορεία της, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε να αλλάξει τον ρου της ίδιας της ιστορίας της.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
Η εκπαίδευσή της στη Ρώμη, στο Ιταλικό Γυμνάσιο και Λύκειο Τεχνών, της χάρισε μια φινέτσα που έμοιαζε έμφυτη αλλά ήταν βαθιά καλλιεργημένη. Σπούδασε ζωγραφική και διακόσμηση, πριν στραφεί στην υποκριτική στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ήρθε μόλις στα 17 της χρόνια, το 1964, στην ταινία «Κάτι να καίει». Από την πρώτη κιόλας εμφάνιση, η μελαχρινή, εύθραυστη ομορφιά της και η αριστοκρατική της παρουσία την ξεχώρισαν. Δεν ήταν απλώς όμορφη· είχε μια εσωτερική σιωπή που μάγευε.
Παρά τη λάμψη και την επιτυχία, η ζωή της δεν υπήρξε ποτέ ανέμελη. Η ίδια παραδέχτηκε πως της έλειψε η εφηβεία, η ανεμελιά, η «σαχλαμάρα». Δεν ένιωσε ποτέ ότι είχε δικαίωμα σε αυτά. Ίσως γι’ αυτό έζησε κάθε στιγμή με επίγνωση και ένταση, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος δεν είναι δεδομένος. Η καριέρα της υπήρξε σημαντική, αλλά ποτέ αυτοσκοπός. Δεν κυνηγούσε τη διαρκή προβολή, ούτε εγκλωβίστηκε στο star system. Αντίθετα, όταν ένιωσε ότι ο κύκλος της είχε ολοκληρωθεί, αποσύρθηκε συνειδητά.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στο κτήμα της στην Εύβοια, μακριά από τα φώτα, ζώντας μια απλή ζωή, όπως η ίδια έλεγε, «αγρότισσα», ασχολούμενη με την παραγωγή κρασιού. Στο πλευρό της βρισκόταν ο σύντροφός της, Τάσος Μητρόπουλος, ενώ η μεγάλη της αδυναμία υπήρξε πάντα η κόρη της, Ίνκα Τσαγκάρη. Αν και δεν παντρεύτηκε ποτέ, η μητρότητα υπήρξε για εκείνη ο πιο καθοριστικός ρόλος.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
Η τελευταία της συνέντευξη, το 2005, λίγα χρόνια πριν φύγει από τη ζωή το 2008 από καρκίνο στους πνεύμονες, αποκάλυψε μια γυναίκα βαθιά φιλοσοφημένη. Μιλούσε για τη ζωή ως κάτι μικρό αλλά πολύτιμο, γεμάτο μυρωδιές, στιγμές και χρώματα. Για τη φθορά του star system, για τις σχέσεις που δεν υπογράφονται με συμβόλαια, για τη μητέρα της που της στέρησε τρυφερότητα αλλά της δίδαξε πειθαρχία, για τον πατέρα της που πίστευε ότι είχε περισσότερο οικονομικό παρά καλλιτεχνικό μυαλό.
Σήμερα, αν ζούσε, θα γινόταν 79 ετών. Όμως η απουσία της δεν μετριέται σε χρόνια. Μετριέται στη σιωπή που άφησε πίσω της, σε έναν μύθο που δεν φωνάζει, δεν εξαντλείται και δεν ξεχνιέται. Η Έλενα Ναθαναήλ παραμένει ζωντανή όχι μόνο μέσα από τις ταινίες της, αλλά μέσα από την ιδέα ότι η αληθινή ομορφιά γεννιέται από τον τρόπο που αφήνεις τη ζωή να σε σμιλέψει.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
