Με αφορμή την επίσημη πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Η Πριγκίπισσα των Αγίων Σαράντα», στην οποία πρωταγωνιστεί, η Σοφία Παυλίδου παραχώρησε δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες και μίλησε με ειλικρίνεια για τα συναισθήματά της, τη σχέση της με το θέατρο αλλά και μια βαθιά προσωπική απώλεια που σημάδεψε τη ζωή της.
Η αγαπημένη ηθοποιός εμφανίστηκε ήρεμη, χαμογελαστή και συγκινητικά ανοιχτή, εξηγώντας πως το άγχος που ένιωθε στο παρελθόν πάνω στη σκηνή είχε έναν και μοναδικό λόγο: την παρουσία του πατέρα της στο κοινό. Όπως αποκάλυψε, δεν ήταν ποτέ οι φίλοι ή τα αγαπημένα της πρόσωπα που της προκαλούσαν πίεση, αλλά ο πατέρας της, τον οποίο χαρακτήρισε αυστηρό αλλά δίκαιο κριτή.
Η Σοφία Παυλίδου εξήγησε πως κάθε φορά που ήξερε ότι ο πατέρας της βρισκόταν ανάμεσα στους θεατές, ένιωθε ένα ιδιαίτερο βάρος ευθύνης. Ήθελε να είναι άψογη, να σταθεί στο ύψος των προσδοκιών του και να τον κάνει περήφανο. Αυτή η εσωτερική ανάγκη, όπως είπε, ήταν που της δημιουργούσε έντονο άγχος, ακόμα και σε παραστάσεις όπου ένιωθε απόλυτα προετοιμασμένη.
Μετά την απώλειά του, ωστόσο, κάτι μέσα της άλλαξε. Η ηθοποιός παραδέχτηκε ότι πλέον βιώνει τις παραστάσεις και ειδικά τις επίσημες πρεμιέρες με περισσότερη ελευθερία και χαρά. Όπως τόνισε, τώρα πια απολαμβάνει πραγματικά να παίζει μπροστά σε φίλους και ανθρώπους που αγαπά, χωρίς φόβο ή πίεση, αλλά με καθαρή συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.
Στα λόγια της υπήρχε έντονη τρυφερότητα όταν αναφέρθηκε στον πατέρα της, τον οποίο αποκάλεσε χαϊδευτικά «μπαμπάκα». Μίλησε για εκείνον με αγάπη και σεβασμό, επισημαίνοντας πως, παρότι δεν βρίσκεται πια στη ζωή, νιώθει ότι εξακολουθεί να την παρακολουθεί από ψηλά. Η ίδια δήλωσε πως πιστεύει ότι και εκείνος «θα περάσει καλά» βλέποντάς την στη σκηνή, απολαμβάνοντας την εξέλιξή της και την αγάπη που λαμβάνει από το κοινό.
Η Σοφία Παυλίδου ανέδειξε μέσα από τις δηλώσεις της τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά της τέχνης, τονίζοντας πως το θέατρο δεν είναι μόνο ρόλοι και χειροκρότημα, αλλά και προσωπικές ιστορίες, απώλειες και συναισθηματικοί δεσμοί που συνοδεύουν τον καλλιτέχνη σε κάθε του βήμα. Η σκηνή, όπως άφησε να φανεί, είναι ένας χώρος όπου συνυπάρχουν η χαρά, η μνήμη και η αγάπη για εκείνους που μας διαμόρφωσαν.
Κλείνοντας, η ηθοποιός έδειξε πως έχει βρει μια εσωτερική γαλήνη, μετατρέποντας την απώλεια σε δύναμη. Πλέον ανεβαίνει στη σκηνή με αίσθημα πληρότητας, γνωρίζοντας πως κουβαλά μέσα της τη στήριξη και την αγάπη του πατέρα της, όχι ως άγχος, αλλά ως φως που τη συνοδεύει σε κάθε της εμφάνιση.
