Σε μια βαθιά φορτισμένη και ανθρώπινη ανάρτηση προχώρησε η Αγγελική Νικολούλη, καθώς συμπληρώθηκαν τρεις μήνες από την απώλεια της μητέρας της. Η γνωστή δημοσιογράφος μοιράστηκε δημόσια σκέψεις και συναισθήματα που κουβαλά σιωπηλά όλο αυτό το διάστημα, αποτυπώνοντας με λόγια την απουσία, τη νοσταλγία και το βάρος της απώλειας που δεν ελαφραίνει με τον χρόνο.
Όπως αφήνει να φανεί μέσα από τα λόγια της, το σπίτι πια δεν είναι το ίδιο. Οι χώροι μοιάζουν άδειοι, όχι μόνο από παρουσία, αλλά και από εκείνη τη ζεστασιά που μόνο μια μητέρα μπορεί να χαρίσει. Περιγράφει τον εαυτό της να κάθεται στη θέση της μητέρας της, στον καναπέ, με το βλέμμα στραμμένο στην πόρτα, σαν να περιμένει ακόμη να ανοίξει και να τη δει να μπαίνει χαμογελαστή, με την αγκαλιά ανοιχτή. Είναι μια εικόνα γνώριμη σε όσους έχουν χάσει έναν αγαπημένο άνθρωπο: η προσμονή που επιμένει, παρότι η λογική γνωρίζει την αλήθεια.
Η Αγγελική Νικολούλη αναφέρεται στις κουβέντες που αντάλλασσαν όταν αργούσε να τη δει, σε εκείνη τη μητρική φράση που έκρυβε φροντίδα και αγάπη – να πάρει εκείνη το βάρος, να μοιραστεί την κούραση, να προσφέρει παρηγοριά. Τώρα, όμως, όπως γράφει, αυτή η ζωντανή επικοινωνία έχει αντικατασταθεί από μια σιωπή βαριά, σχεδόν ασήκωτη. Μια σιωπή που γεμίζει κάθε γωνιά του σπιτιού και της καρδιάς.
Μέσα σε αυτή τη σιωπή, απευθύνει μια τρυφερή, σχεδόν ψιθυριστή έκκληση: να της στείλει ένα σημάδι από «εκεί πάνω». Η ανάγκη για ένα σημάδι, έστω και μικρό, φανερώνει τη βαθιά επιθυμία για σύνδεση, για μια επιβεβαίωση ότι οι δεσμοί δεν κόβονται με τον θάνατο, αλλά μεταμορφώνονται. Αναρωτιέται αν έχει ανταμώσει ξανά με αγαπημένα πρόσωπα, με συγγενείς και παιδιά που έφυγαν νωρίτερα, αν μιλούν, αν γελούν, αν μοιράζονται αναμνήσεις.
Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η εικόνα που ζωγραφίζει στο τέλος, όταν φαντάζεται όλους αυτούς τους αγαπημένους να στήνουν ένα γλέντι, με τραγούδια και μελωδίες, όπως εκείνα που τραγουδούσε η μητέρα της με τη χαρακτηριστική, ζεστή φωνή της. Μια φωνή που, όπως λέει, είχε τη δύναμη να «ανασταίνει και νεκρούς», υπογραμμίζοντας το αποτύπωμα που άφησε όχι μόνο στη ζωή της, αλλά και στις ψυχές όσων τη γνώρισαν.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
Η ανάρτηση αυτή δεν είναι απλώς ένα δημόσιο μήνυμα πένθους. Είναι μια εξομολόγηση, μια προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη, να ειπωθεί φωναχτά ο πόνος, αλλά και η αγάπη που δεν σβήνει. Μέσα από τις λέξεις της, η Αγγελική Νικολούλη δίνει φωνή σε χιλιάδες ανθρώπους που έχουν βιώσει την ίδια απώλεια και θυμίζει πως, ακόμη και μέσα στη βαθιά λύπη, η αγάπη παραμένει το πιο ισχυρό νήμα που μας ενώνει με όσους χάσαμε.
