Όταν η Κασσάνδρα Χολ είδε για πρώτη φορά το μικροσκοπικό, άτριχο κουνελάκι, έμεινε άναυδη. Δεν έμοιαζε καθόλου με τα απαλά, γούνινα κουνέλια που είχε γνωρίσει. Αλλά κάτι πάνω του – τα λαμπερά του μάτια και το περίεργο πνεύμα του – μίλησε στην καρδιά της. Χωρίς δισταγμό, αποφάσισε να υιοθετήσει το ασυνήθιστο μικρό πλάσμα και το ονόμασε Κύριο Μπίγκλσγουορθ.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα κουνέλια, ο κ. Μπίγκλσγουορθ ήταν εντελώς φαλακρός λόγω μιας σπάνιας γενετικής πάθησης. Η διαταραχή, αποτέλεσμα μικτών γενετικών χαρακτηριστικών από τους γονείς του, τον άφησε χωρίς την χαρακτηριστική γούνα του είδους του. Αλλά αυτό που του έλειπε σε χνούδι, το αναπλήρωνε με προσωπικότητα. Ζωηρός, παιχνιδιάρικος και γεμάτος γοητεία, έγινε γρήγορα το αστέρι του νέου του σπιτιού.
Παρά την ιδιαίτερη εμφάνισή του, ο κ. Μπίγκλσγουορθ είναι ένα υγιές και χαρούμενο κουνελάκι. Απολαμβάνει το φαγητό του—μερικές φορές περισσότερο από τους χνουδωτούς συνομηλίκους του—και έχει αναπτύξει μια ρουτίνα γεμάτη παιχνίδι και στοργή. Η Κασσάνδρα τον αντιμετωπίζει σαν βασιλιά, τον κατακλύζει με αγάπη και φροντίζει να μην κρυώνει ποτέ ή να μην τον αφήνουν απ’ έξω.
Για όσους τον γνωρίζουν, ο κ. Μπίγκλσγουορθ αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά δεν έχει να κάνει με το να προσαρμόζεσαι σε ένα καλούπι. Η ιστορία του δεν αφορά απλώς ένα σπάνιο λαγουδάκι – αφορά το να βλέπεις πέρα από την επιφάνεια και να βρίσκεις χαρά στο απροσδόκητο.
